Archief column Roos

In navolging van Isabella schrijft een tweede gemeentelid, met als pseudoniem Roos, met regelmaat een column. Dit allemaal begonnen in het kader van het jaarthema 'Ontdek je talenten '.
Een column over wat haar beweegt, wat ze meemaakt of wat haar voor de geest komt.
Als u daarop wilt reageren kunt u dat doen via het contactformulier van deze site.
Hieronder vindt u de eerdere column's van Roos:

I am a rock, I am an island
(Simon&Garfunkel)

Vroeger hoorde bij ieder huis een groentetuin. Met aan de rand, of voor het huis een stukje als siertuin, toebedeeld aan moeder de vrouw. Was ze niet snel genoeg, waren er al aardappels in gepoot.
Thuis, als tiener werd ik meewaardig bekeken, ’s zomers op een oude deken liggend in de zon. Dat was zo’n beetje toppunt van tijdverspilling !
De aanschaf van tuinmeubels was zeker nog een decennia ondenkbaar, buiten zitten gebeurde hooguit ’s avonds na gedane arbeid op een bankje of oude keukenstoel.
Zo ging het toen der tijd, bij de meeste boerenfamilies.

Het leven bestond uit werk en plicht, zolang als we terug kijken.
Nog steeds is in deze contreien de volksaard behoudend, nuchter, soms berekenend. Waarschijnlijk in de genen terecht gekomen.
Ieder mens is een eiland, omringt door lief, leed en plicht.
Maar sommigen dragen een harnas, waarop je je kunt stuklopen.
Veelal aangemeten uit zelfbescherming.
Soms ook uit bescherming van naaste dierbaren.
Als soort zelfopoffering met bijbehorend, ontkent verdriet.
 

Mensen die, kwetsbaar in de eigen moeizaam vergaarde zekerheden, hun binnenste veilig op slot houden. Niemand mag te dichtbij komen.
En zo kunnen ze - lopende hun (levens)traject- zichzelf kwijt raken
Vraag: ”Hoe is het echt met jou ?” en er moet eerst worden nagedacht.
And a rock feels no pain, and un island never cries (een rots voelt geen pijn,… huilt nooit)
Het is moeilijk om er achter te komen dat je eigenlijk naar meer warmte verlangt en tegelijk doodsbang bent je eraan te branden.
Jammer, want een liefdevol gelijkgestemd medemens kan zo troostvol zijn…

Al zeker tien jaar is ons konijn. Ik heb wel eens medelijden, levenslang gevangen.
Welleswaar zomers met ren, maar toch… Met voeren en uitmesten gaat het hok dagelijks open. Toch is konijn nauwelijks vluchtgevaarlijk. Steekt hooguit zijn neus even de vrijheid in, scharrelt vervolgens tevreden in het opgestrooide hok, achter zijn gevulde etensbakje.
Ik zie wel overeenkomsten …eerlijk gezegd met de meesten van ons…
Roos.

Roos
W
eek 49_ 05-12-2009

Verpleeghuishiërarchie

“Moeder met een pop, …maar dat kan toch niet, zò onwaardig…
Stel dat een bekende het rond verteld ? Dat kunnen we niet tolereren!”
Uit een gegoede familie afkomstig, stond mevr. Sanders (namen fictief), bekend als een dame. Maar in een verpleeghuis heb je weinig aan rangen en standen.
De verzorging ontdekte dat ze er rustig van werd, eindelijk een poosje ophield met uitputtend heen en weer lopen.
Op een dag zat ze stralend met een pop van een medebewoonster in haar armen en zong er zelfs een liedje voor.
Totdat zoon Sanders het zag, waarna zijn demente moeder het spelen met poppen uitdrukkelijk verboden werd.
Uit schaamte voor haar toestand, belette hij ook bezoek van haar vroegere vriendinnen.

Een ouder of partner verliezen aan dementie geeft veel verdriet.
Zonder een dosis inlevingsvermogen en broodnodige humor is het moeilijk een dementerend geliefd familielid in zijn/haar (veranderende) eigenwaarde te laten.

Een jaar of vijf geleden was mijn (overleden)oom doodongelukkig in het verpleeghuis.
Altijd op een boerderij gewoond, zat hij nu tussen vier muren. Een zorgboerderij was te hoog gegrepen. Totdat er een ‘nieuwe’ mevrouw werd opgenomen, die hem vanaf de eerste dag heel veel aandacht gaf. Altijd zaten ze samen in een hoekje en hadden schik.
Ontwikkelden zelfs een onbegrijpelijk taaltje. Waren zo hun laatste jaren samen gelukkig. Helaas hadden de kinderen van mevrouw er heel veel moeite mee.

Omdat haar handen altijd zo druk in beweging waren, kreeg mevr. v Manen een breiwerkje. Het bleek een gouden greep. Ze breide - op de automatische piloot- de ene pen na de andere. 10 cm per dag was niets.
Belangrijker:… mevrouw werd er rustig, haast tevreden van.
Totdat haar man op zondag op bezoek kwam en het zag.
‘Moeder breien met de zondag ? Nooit van haar leven heeft ze dit gedaan!’
Onacceptabel voor hem, dus op zondag bleef het breiwerk in de kast.
De zondagen werden voor zijn vrouw heel onrustig en verdrietig.

Roos
W
eek 45_ 08-11-2009