Archief column Roos

In navolging van Isabella schrijft een tweede gemeentelid, met als pseudoniem Roos, met regelmaat een column. Dit allemaal begonnen in het kader van het jaarthema 'Ontdek je talenten '.
Een column over wat haar beweegt, wat ze meemaakt of wat haar voor de geest komt.
Als u daarop wilt reageren kunt u dat doen via het contactformulier van deze site.
Hieronder vindt u de eerdere column's van Roos:

Roddel en achterklap…

Heel lieve mensen uit mijn vorige woonplaats, al wat ouder en kerkelijk meelevend, zijn over een maandje 50 jaar getrouwd.
Ze hebben er naar toe geleefd en willen een feestje geven. Hun twee zonen, allebei getrouwd, wonen met de kleinkinderen gezellig in de buurt.
Maar dan komt een kink in de kabel. De oudste zoon, die ik ken als een lieve integere man, voelt zich al een tijd niet happy in zijn huwelijk. Hij hield het vol zo goed hij kon, totdat hij iemand ontmoette door wie ‘trouw zijn’ aan zijn vrouw ontrouw aan zichzelf ging betekenen. Dus het werd scheiden, helaas. Wat een drama in de familie.
De lieve ouders zijn er zo kapot van, …. die schande… het huwelijksjubileum gaat niet gevierd worden. En dan het dorp, de mensen, de roddels, sensatie, gesprek van de dag …(we hebben het over 2008!)
Veel brave Alblasserwaarders hebben het reuze druk met degenen die het lef hebben hun kop boven het maaiveld uit te steken. (een paar eeuwen terug werd die kop er afgehakt). Een scheiding is altijd jammer en brengt veel verdriet met zich mee.
Toch denk ik: Je hebt elkaar nog en bent gezond, je familie om je heen. Vier je feest !
Met een zoon die de schijn op houdt, zich de rest van z’n leven wegcijfert zou het wel feest zijn. Nu heeft hij de moed (en geloof maar dat daar moed voor nodig is) voor zichzelf te kiezen en is het doffe ellende. Vreemd dat zo’n drama bij kerkmensen altijd groter is als bij anderen, of lijkt dat alleen maar zo?

Roos.
Week 04_ 25-01-2008

Kerstfeest voorbij

Vanmorgen, zoals meestal wakker geworden met de radio, het nieuws.
En me –niet voor het eerst overigens- voorgenomen dat te veranderen. Want het is volgens mij geen goed begin van de dag. Om nog doezelig van de slaap in je warme bed direct geconfronteerd te worden met de harde realiteit van het wereldgebeuren.
Zeker niet tijdens en vlak na de Kerst…
Is Kerstfeest dan toch een sprookjesachtig gebeuren? Vlucht uit de werkelijkheid:
“De herdertjes lagen bij nachte….. het zoete kindeke in het stro “?
Nee, zeker niet, voor mij. Persoonlijk was ik blij met de woorden van Janos, waarin hij benadrukte we over de romantiek en versiering de harde realiteit niet uit het oog moeten verliezen! Waar is anders het verschil met mensen met alleen een kerstboomgeloof ?
Toch is het zo fijn om deze dagen boven jezelf uit te worden getild. Samen te zijn met mensen die belangrijk voor je zijn. Om te zingen samen met kinderen, gewoon eenvoudig, echt.
En zo kan en mag kerstfeest zijn denk ik. Iets wat je opslaat op ‘je harde schijf’.
Een verademing.

Roos.

Week 52_ 28-12-2007