Archief column Roos

In navolging van Isabella schrijft een tweede gemeentelid, met als pseudoniem Roos, met regelmaat een column. Dit allemaal begonnen in het kader van het jaarthema 'Ontdek je talenten '.
Een column over wat haar beweegt, wat ze meemaakt of wat haar voor de geest komt.
Als u daarop wilt reageren kunt u dat doen via het contactformulier van deze site.
Hieronder vindt u de eerdere column's van Roos:

Kringloop

Een meisje kijkt mijmerend uit het raam, in prachtige kleuren van de ondergaande zon.
Ze draagt een mooie jurk, heeft een kapje op haar hoofd.
Waarom koos ze juist deze afbeelding, de vrouw die hier maanden, aan moet hebben gewerkt.
Welke periode van haar leven was ze er mee bezig, wat waren haar gedachten, verlangens toen ze dit schilderij borduurde? Leuk om over te fantaseren…
In ieder geval was er niemand van haar nageslacht die al dit werk naar waarde wist te schatten.
Ik vond het bij de kringloop, tussen andere borduurwerken en probeer er een tas van te maken. Helemaal uniek en superromantisch.
Daar kan geen nieuwe designtas tegenop. Bovendien lekker goedkoop.

De meeste mensen verzamelen in der loop der jaren steeds meer bezittingen, die later weer geloosd moeten. Wel een beetje triest…
Tot je laatste spullen naar de rommelmarkt of kringloop verdwijnen.
Oude spullen die nog goed bruikbaar zijn, zeggen me zoveel meer als moderne.
Hoewel ze niet kunnen praten, hebben ze een eigen verhaal, geschiedenis.
Je kunt er helemaal blij van worden als het lukt een oud kastje of stoeltje zelf mooi op te knappen. Snuffelen bij de kringloop, mn vriendin en ik kunnen er uren mee zoet zijn.
Meestal ben je niet eens naar iets specifiek op zoek en kom je opeens iets verrassends tegen.
.
Hoewel ik als nabestaande van een mij dierbaar persoon niet snel iets bij een kringloop zou brengen waar veel werkuren in zitten, is het te begrijpen dat dit gebeurd.
Schrijnender en erg onnadenkend is het met foto’s, zelfs hele trouwreportages die daar ook gewoon gedumpt worden. Soms staan zelfs de namen er nog bij !

Roos
W
eek 32_ 08-08-2009

Oma vertelt

“Ga nou niet liggen vallen”, riep mn moeder me menigmaal na door het geopende keukenraam als ik het pad afreed.
Vroeger (nog steeds wel een beetje) was ik niet zo handig, ‘clumsy’ in het engels.
Step, fiets of zelfs brommer, met wat voor voertuig ook, ik viel gegarandeerd een keer…
Hoewel nooit iets gebroken, waren er altijd pleisters…
Meerdere littekens op mn knieën, zijn de stille getuigen.

De tijd speelt een wreed spel en geeft geen dag terug.
Al voel je je van binnen nog hetzelfde, de spiegel vertelt harde werkelijkheid.
“De pijn om wat ik niet meer zien zal”
Mijn oude moeder heeft het wel eens over.
Ze denkt met weemoed aan dingen in de toekomst die ze niet meer mee zal maken.
Steeds meer leeftijdsgenoten vallen weg en wetend dat je aan je laatste levensjaren bezig bent, valt het leven met de bijbehorende ouderdomskwaaltjes niet mee.

Het is juist dan van levensbelang dat er iemand in je gelooft.
Ik weet zeker dat het levensverlengend werkt.
Het gevoel afgeschreven te zijn is funest.
Als niemand je meer nodig heeft, heb je reden dood te gaan.
Het domste wat je kan doen is oude mensen alles uit handen nemen.
Stimuleer ze zelf te (blijven) doen en prijzen als het lukt!

Verhalen van vroeger, mijn moeder mag ze graag vertellen.
Sommige kan ik wel dromen, maar soms zijn er niet eerder gehoorde dingen.
Eigenlijk bevatten ze een schat aan informatie, over lang vervlogen tijden.
Dus heb ik een cassetterecorder met bandje voor opname klaar staan, om e.e.a. later op schrift te stellen. Titel: ‘Oma vertelt’, ze vind het prachtig !
Verstandelijk is ze gelukkig nog helder, maar lopen gaat steeds moeilijker en is pijnlijk.
Vallen kan een ramp betekenen, want zelf overeind komen lukt dan niet meer.
Dus roep ik nu -op mijn beurt- regelmatig: “Denk erom NIET VALLEN !”


Roos
W
eek 30_ 25-07-2009